thievery corporation - culture of fear

Το δίδυμο Rob Garza και Eric Hilton γνωστοί ως thievery corporation κυκλοφόρησαν το έβδομο άλμπουμ τους με τίτλο culture of fear. Οι γνώριμοι ήχοι των thievery είναι χαρακτηριστικοί και σε αυτή την δουλειά που αποτελείτε από δεκατρία καταπληκτικά τραγούδια. Οι thievery corporation είναι αυτή την στιγμή από τις καλύτερες μπάντες όχι μόνο δισκογραφικά αλλά και στις ζωντανές τους εμφανίσεις όπου έχουν το ταλέντο να παρουσιάσουν το ανάλογο θέαμα που περιμένουν οι λάτρεις του γκρουπ αλλά δείχνουν και τον ανάλογο σεβασμό σε αυτoύς. Δύο καλλιτέχνες που ξεκίνησαν το 1995 με στόχο να μπορέσουν κάποια στιγμή να παραιτηθούν από τις πρωινές τους εργασίες για να κάνουν αυτό που μπορούν καλύτερα σήμερα ανήκουν στα κορυφαία συγκροτήματα του κόσμου, πρόσφατα ήταν στην Ελλάδα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα όπου έδωσαν στο κοινό τους περισσότερα από όσα περίμενε με δύο υπέροχα live. Respect thievery

« ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ ΚΡΥΨΟΥ . ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ »

Το ήξερα ότι υπάρχουν νεράιδες και ξωτικά . Τα έβλεπα με τα μάτια της ψυχής στο Καστράκι . Άλλα δεν είχα έρθει ποτέ σε επαφή μαζί τους . Μέχρι το Σάββατο που μας πέρασε . Όταν το Vendi Wine Bar μετατράπηκε για λίγες ώρες σε Never Neverland . Φρόντισαν γι’αυτό τρία υπέροχα πλάσματα από τη νεραιδοχώρα . Η δικιά μας Μαρία Παπαγεωργίου , ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης κι ο Χρήστος Τόλης .

Μια ντίβα που η μαγική φωνή της αν μπορούσε να περιγραφεί θα έλεγα ότι είναι ένα ιδανικό χαρμάνι από Σωτηρία Λεονάρδου , Ελένη Βιτάλη και Sadazhinia και που τη μουσική της αισθητική και τη σκηνική της παρουσία τη συναντάς στη σύγχρονη μουσική σκηνή μόνο σε καλλιτέχνες όπως η Γαλλίδα ZAZ . ( Αποφεύγω τις συγκρίσεις ειδικά όταν πρόκειται για μουσικές αυθεντίες , άλλα ειλικρινά δε βρίσκω λόγια να περιγράψω χωρίς παραδείγματα τη μαγική φωνή της Μαρίας και τη μουσική αρμονία που δίνει στα κομμάτια που διασκευάζει , παίζοντας 5 διαφορετικά όργανα ) .

Ένας κιθαρίστας από αυτούς που δίνουν πραγματικό νόημα στη λέξη frontman . Mε μία φωνή που μίλησε μεσ’την ψυχή μου όσο λίγοι

( κυρίως ο μεγάλος Μάνος Λοΐζος ) και ένα μαεστρικό παίξιμο στην κιθάρα που εμένα μου φαίνεται καινοτομικά αυθεντικό .

Κι ένας μαέστρος που κρατούσε ιδανικά το μέτρο όλη τη βραδιά και σολάρειζε όμορφα ακριβώς όταν έπρεπε . Φοβερός Τεχνίτης αυτός . Κόλλησε τέλεια όλα τα κομμάτια του πάζλ .

Κι έτσι φτιάχτηκε ένα μαγικό μουσικό μωσαϊκό που μας ταξίδεψε πάνω απ’τα « Ηλιόλουστα » Γρεβενά . Στα ιπτάμενα χαλιά του Αλαντίνου , στα καράβια του Κεμάλ , στα ταγκό των μυστικών χορών της Λιλιπούπολης …

Σας ευχαριστούμε παιδιά . Τα έχουμε ανάγκη τέτοια ταξίδια στην

« Ηλιόλουστη » . Μας δώσατε τόση θετική ενέργεια που μας γεμίζει ακόμα μέρες μετά . Να’στε καλά ..!!!