καλλιτέχνης, μια λέξη δύο έννοιες....

Συμβαίνει στους καλλιτέχνες, να μην είναι ευχαριστημένοι από κινήσεις και επιλογές τους.... Είναι ανθρώπινο κατά την ταπεινή μου γνώμη και κατανοητό φυσικά όμως εδώ υπάρχει μια λεπτομέρια... Διάφοροι τραγουδιστές ή συγκροτήματα επιλέγουν μετά από κάποια "επιτυχία" την προβολή τους με κάθε τρόπο σε μουσικές εκπομπές και έντυπα (μουσικά να τα κάνει ο θεός, αλλά τέλος πάντων...). ζουν στιγμές διασημότητας, οικονομικής ευημερίας κτλ... καλλιτέχνες που ακολουθούν αυτήν την οδό αντιλαμβάνονται πως τα φώτα της δόξας κλείνουν και οι ημέρες με τον πακτωλό χρημάτων κάπου τελειώνουν, έτσι με αυτόν τον τρόπο δεν έκαναν ποτέ ούτε μια στιγμή τέχνη, ήταν μια ομάδα μέτριων, ατάλαντων που μια στιγμή κούρασαν και αντικαταστάθηκαν... Έπειτα αρχίζουν τα δράματα σε μεσημεριανά προσπαθώντας να εξηγήσουν με "κινέζικα" τους λόγους για τους οποίους η ιστορία δεν τους θυμάται κτλ κτλ... Κάπου σε αυτό το σημείο γυρίζω το νόμισμα και απολαμβάνω την άλλη όψη... Καλλιτέχνες, με την ακριβή έννοια, για τους οποίους μας απασχολεί η δράση τους που βγαίνει από τα ηχεία, που με ένα μαγικό τρόπο διαβάζουν σκέψεις που αντί για την δημοκρατία, έτσι όπως ασκείται, δίνουν λύσεις σε αδιέξοδα... Ένα από αυτά τα συγκροτήματα είναι αναμφισβήτητα το γκρουπ του Γιάννη Νάστα, Xaxakes με δισκογραφία το hey mister όμορφε, casanova και το valse των ελαφιών... delicious